6 maart 2004

De Column van de Critische Cijker

 Utrecht, 7 maart 2004

 Gisterenavond, 6 maart, speelde de theatersportgroep Totdatdedomvalt in het Moluks museum te Utrecht. Theatersport klinkt heel strijdlustig en dat was het ook. Zij hadden namelijk ook een tegenstander uitgenodigd voor die avond, een groep uit Tilburg die zichzelf Rataplan noemden. ‘Rata’ betekent zoiets als evenredig. En als dat ook nog eens volgens plan gaat, moet het wel een georganiseerde groep zijn. Helaas, het publiek kwam bedrogen uit. Er zat geen lijn in de scènes en Rataplan had al helemaal geen evenredigheid in de groep. De 2,5 uur durende wedstrijd was mooi om te zien, maar Rataplan werd echter maar door één man getrokken. Te weinig zo bleek aan het eind toen de uitslag bekend werd. Af en toe liet deze man, die een zeer groot talent in woord, daad en zang heeft, de andere 3 spelers ook wat rondlopen. Waardoor de winst een onmogelijk doel werd.

Maar gelukkig hadden we ook nog het thuisspelende team, Totdatdedomvalt. Zij stonden ditmaal met Bartelijn, Geraldine, Marius en Ronald op het podium. Een goed samenraapsel van karakters zo bleek, want de scènes waren een lust voor het oog en het oor, ook als je nog geen makeover hebt gehad. Het thema “Extreme Makeover” werd overigens, mede dankzij de presentatrice (of moet ik zeggen presentatrices?) goed uitgewerkt. Alle lichaamsdelen zijn aan bod gekomen. Maar niet alleen lichaamsdelen, ook plaatsen en typetjes uit Nederland e.o. werden zeer realistisch neergezet. We werden meegesleept van een contact tussen Angelique en een bovenrivierenman in een supermarktketen te Heerlen tot een Drents woud waar een WW-picknick plaatsvond. Regisseur Ronald liet ons zelfs een paar scènes zien van zijn musical “Pig in the city” die binnenkort in première gaat.

De jury had er minder zin in, zo leek dat althans. De bekende schrijver en semi-oplichter Schumacher was meer bezig met de extreme makeover die hij in de pauze moest gaan uitvoeren en was, ondanks zijn belofte, minder bezig met de inhoud van de scènes. Ook prof. Handeraf (o.i.d.) leek zich niet te vermaken. Hij probeerde met moeite positieve woorden te bedenken voor de scènes, maar gaf vervolgens toch maar 3 van de 5 punten. Een contradictio intermini wat mij betreft. Als er net een mooie scène was geweest, was het weer niet goed: “Je kon een speld horen vallen”, aldus Prof. Handeraf. Dat is niet gek als het publiek allemaal een veiligheidsspeld op de stoel voelt liggen.

Al met al was het een geslaagde avond voor het publiek. Het enige waar de theatersportgroep Totdatdedomvalt eens over na moet denken of ze niet kunnen uitbreiden naar een groter theater. Het is toch jammer dat sommige mensen in het publiek nerveus hun kopje koffie op moeten drinken omdat ze 10^e op de wachtlijst staan. 

 Namens het publiek,                     Meneer Jansen